Eind december 2014 krijg ik een belletje van Johann Civel: “Ben je druk in de eerste week van januari? Of kom je mee snowkiten in China?”. Na ongeveer 5 seconden te hebben nagedacht antwoord ik met OK! Ik ben altijd wel in voor mooi avontuur, helemaal met Johann waar ik al verschillende landen mee heb bezocht. Dus stonden wij daar vroeg in de ochtend op 1 januari 2015 herstellende van nieuwjaarsavond op het vliegveld. Lyon, Amsterdam, Beijing, Jilin: in totaal meer dan 24 uur reizen!

Eenmaal aangekomen op het vliegveld van Jilin in noordoost China stond David, de Ozone retailer op ons te wachten. David is een Chinees die enorm bij het kiteboarden betrokken is; zo heeft hij de Chinese PKRA georganiseerd een paar maanden geleden. Hij nodigde ons uit in zijn thuisland om snowkiten te demonstreren en te promoten.

Na een klein welkomstfeestje in ons comfortabele hotel spraken we af in een typisch Chinees restaurant om wat “lokaal” eten te proeven; we eten onder andere wat kwalletjes, sprinkhanen, drinken wat merg door een rietje uit kippenpootjes en nog meer wat niet te identificeren was……misschien maar beter ook. Onze maaltijd ging samen met een drankje die een alcoholpercentage van 65% bevatte en gevuld was met een paar drijvende slangen en wormen… maar we genoten van alles. Na het eten gingen we terug naar het hotel en met de reis nog vers in de benen, de 7-uur lange vlucht en de alcohol die we zojuist genuttigd hadden, was het niet moeilijk om in slaap te vallen.

De volgende ochtend ging het serieuze werk voor ons beginnen. Na een ontbijt van “zhou”, een zeer voedzame vorm van pap, gingen we naar een enorm groot bevroren meer in het midden van de stad. Op het ijs lag ongeveer een centimeter sneeuw; de temperatuur is op dat moment -15 C! David had ongeveer 20 mensen uitgenodigd om de demonstratie bij te wonen. Johann begint in het Engels een klein beetje uitleg te geven over wat zometeen gaat gebeuren en deze informatie wordt vervolgens door David verder vertaald in het Chinees; de toekomstige snowkiters begonnen rondom Johann te staan om foto’s te nemen en vroegen hem allerlei dingen: ze leken heel erg enthousiast. Toen was het tijd voor de demonstratie en ging het publiek helemaal uit zijn dak, ze schreeuwden wanneer Johann in de lucht sprong met zijn 8m Ozone Summit snowkite. Ik vond de lokatie niet heel erg spectaculair maar nam alsnog een paar foto’s van de vissers met een paar ijspegels op de voorgrond en een appartementen complex op de achtergrond. Een paar Chinezen die kunnen kitesurfen gingen het ijs op, met wisselend succes; het vallen doet pijn, maar ze zijn erg gemotiveerd om door te gaan. In de avond hadden we weer een erg lekkere maaltijd en ook deze sloten we weer dronken af; “Ganbei”!!!: Proost!150108-195∏ B.Boone

De volgende ochtend gingen we in een zeer moderne trein naar Shenyang, daar verbleven we in een uiterst luxueus 5-sterren hotel. We maakten kennis met de coach van het sneeuwboard team en twee slalom en windsurf kampioenen – een daarvan is ook een kitesurf instructeur. Eenmaal aangekomen bij het “Songhua lake resort”; een gloednieuw ski resort die nog geopend moet worden. De eigenaar van het resort wil graag een snowkite zone afzetten op het terrein en daar moeten onze meningen aan bijdragen. De lokatie waar het allemaal moet plaatsvinden ligt midden op de piste, tussen twee stoeltjesliften. We leggen uit dat het terrein zich niet uitermate goed leent om hier je kite in de lucht te laten, maar David vroeg aan Johann of hij het alsnog wil proberen. Er staat een sterke wind, maar desondanks waagt Johann het een poging met zijn 8m Ozone; tijdens het kiten moet Johann rekening houden met niet alleen twee skiliften en hun kabels, maar ook ongeveer honderd ski instructeurs die beneden op de piste staan. Na ongeveer tien minuten stopt Johann met kiten en zegt tegen de baas dat het te gevaarlijk is. Nu wilt David het een poging wagen: we proberen hem te stoppen, maar Chinezen zijn trotse mensen en op sommigen momenten kunnen ze erg koppig zijn. Daar gaat hij dan met zijn 11m Summit en het onvermijdelijke gebeurt, nog voordat hij de kans kreeg om zijn schoenen aan het board te bevestigingen stijgt de kite horizontaal de lucht in, gelukkig voor hem was ik net op tijd om de kite te stoppen anders had het heel naar af kunnen lopen. Na deze vertoning is het ook voor de directeur duidelijk en besluit hij de zone te verplaatsen naar een ander gebied.

150105-082∏ B.Boone

In de namiddag gaan we naar een meer geschikte plek om te kiten, met veel minder wind, waar we twee meisjes hun eerste meters op een kiteboard laten maken en met succes! Het meisje wat iets mee aanleg had voor de sport ging zelfs tegen wind in met de 15m Ozone Chrono. Het andere meisje, die nog nooit in de sneeuw met een kiteboard had gewerkt, bleef bij de 8m Access. Aan het einde van de dag zochten we weer een goed restaurant op en was iedereen van het team zeer tevreden over de resultaten tot nu toe.

De volgende ochtend stonden we vroeg op om met de auto naar Changchun te rijden; het is erg koud buiten en het landschap is licht monotoon, ondanks de zon. Als eerste kiten we over een enorm bevroren meer waar we het einde niet van kunnen zien; meer lessen voor een kleinere gemotiveerde groep. Vanwege de vele afsluitende toasts hadden we onze trein gemist, maar geen zorgen, we pakken gewoon de volgende. In China wordt een vergelijkbaar controle in de treinen uitgevoerd als in het vliegtuig, dus doen we alles volgens de regels.

De halte in onze reis: Harbin, een stad waar meer dan 6 miljoen mensen wonen. De stad is bekend door zijn ijs sculpturen en zijn…… vervuiling. We kiten uiteindelijk twee dagen op de Shonghua rivier, waar David wederom vele journalisten en kiters heeft uitgenodigd. We krijgen te horen dat we op de voorpagina komen van de lokale krant die ruim door 10 miljoen mensen wordt gelezen; goede pr voor het snowkiten!

150103-057∏ B.Boone

Conclusie; snowkiten heeft misschien een toekomst in China, maar in ieder geval niet in de bergen, wel in de steden waar het koude klimaat de sport voor 4 tot 5 maanden kan ondersteunen. De (rijk) Chinezen die we tijdens onze reis ontmoet hebben zijn erg gemotiveerd door de sport. David is nu van plan om volgend jaar in Harbin een competitie te organiseren met een hoofdprijs van 10.000 dollar! Chinezen hebben altijd groot gedacht: maar wie weet, in het land waar de kite duizenden jaren terug was ontstaan kan je China misschien wel de toekomst van het snowkiten worden. Ganbei!!!

Voor meer kite verhalen check je ons op Facebook.