Het is januari 2010. Terwijl de Nederlandse winter haar dieptepunt bereikt, glimpt er wat hoop aan de horizon. We gaan een lang weekend snowkiten met Kitemobile van Stef de Jong in Feldberg.

Terwijl het in Nederland treurig grauw en grijs is, met niets dan natte sneeuw, donkere luchten en kale bomen, sneeuwt het in het Zwarte Woud in Duitsland. De voorspelling zijn verbazingwekkend goed voor het lange weekend van de 18e tot de 23ste: een dikke laag verse sneeuw, zon en wind! Hebben we echt zoveel geluk? In verschillende groepjes rijden we naar Duitsland. Marco en ik kiezen voor een overnachting van donderdag op vrijdag langs de snelweg in een motel op zo’n honderd kilometer van Feldberg. Zo zijn we vrijdag lekker fit en uitgerust als we aankomen en kunnen we direct de piste op. De laatste etape door het Zwarte Woud overtreft mijn stoutste dromen. Wat een waanzinnig panorama. De bomen zijn bedekt met een dikke laag sneeuw, de zon breekt door de mist heen en de weg slingert langs schilderachtige dorpjes. Van de stokken die de sneeuwhoogte aangeven, steekt alleen het puntje nog maar boven de sneeuw uit.

Off piste

Steff de Jong, Matthijs Katsma en Rogier Voetelink zijn al aan het snowboarden als wij aankomen. Dat spreekt ons ook wel aan. Het is een beetje mistig, maar de sneeuw ziet er super uit. Dus dumpen we onze gear in het hostel, kleden ons om en nemen de lift naar boven. Het is precies tien jaar geleden dat ik voor het laatst op wintersport ben geweest, maar opeens snap ik weer wat ik daar zo leuk aan vond. Hier is de winter niet grauw met enkel grijs- en- zwart tinten. Integendeel, hier is het een wit wonderland, de lucht is tintelend fris en ik voel de energie door me heen stromen. De mist, die nog in dit dal hing, trekt al aardig op en een aarzelend zonnetje laat de sneeuwversierde bomen fonkelen. Het skigebied is uitgebreider dan ik gedacht had. Je kunt vanuit het dal op twee bergruggen uit de voeten en de pistes variëren van breed en makkelijk (blauw) tot stijl en smal met puckels (zwart). Matthijs heeft uitgelegd waar het ook veilig off piste is en gezien de poedersneeuw besluiten we na een beetje inboarden ons geluk te beproeven tussen de bomen. Er volgt een waanzinnige afdaling tussen de bomen door. Ik ben nog niet zo heel ervaren off piste en heb mijn handen vol aan de scherpe bochtjes in de diepe sneeuw: ik eindig meerdere malen met de punt van mijn board tegen een boom of glij achterstevoren een diepe sneeuwkuil in. Maar na een paar rondjes off piste heb ik de smaak te pakken. Wauw! Wat is dit vet! Moe maar voldaan schuiven we ’s avonds met z’n allen aan tafel in het hostel. Er zijn nog veel meer mensen aangekomen en het is een gezellige boel.

Boarden en snowkiten

Na het eten krijgen we snowkite instructies van Andrej Pieterson, de compagnon van Stef de Jong hier in Feldberg. Belangrijk om te weten is dat er rondom een berg allerlei turbulentie is. De opwaartse wind kan tot gigantisch hoge sprongen leiden en de grap is dat je dan achterstevoren hangend aan je kite steeds hoger gaat, omdat de berg onder je schuin naar beneden afloopt. Het beste is dan je kite te loopen, dan zwaai je weer terug naar de bergrug. Ik vind het allemaal behoorlijk spannend klinken. Maar het ziet er ook mega vet uit en ik kan niet wachten tot het de volgende dag is, want dan is er wind voorspeld. Als we de volgende ochtend opstaan, is de wind matig. We gaan na het gezamenlijke ontbijt met z’n allen naar boven. Daar blijkt het niet hard genoeg te waaien en is het nog erg mistig. Maar terwijl we staan te overleggen, breekt de lucht open en tot onze verbazing staan we op zo’n tien meter van een enorme toren. We zien het snowkitegebied voor ons liggen, het is een uitgestrekte vlakte met een dal in het midden. Nu is de wind te zacht, maar wie weet trekt hij ’s middags aan. We besluiten niet langer te wachten en gaan weer lekker snowboarden. Samen met Bram van Blokland, Paul van den IJssel en Ben Pilgrim vertrekken we naar de bergrug aan de overkant en hebben boarden de hele ochtend. Marco en ik blijven pistes pakken of maken ritjes off piste, terwijl de anderen weer een kijkje nemen bij het snowkiten waar Rogier les aan het geven is aan een aantal mensen. Later horen we dat de anderen wel even aan de kites hebben gehangen. Matthijs heeft zelfs een half uurtje echt kunnen knallen. Ik voel een beetje onrust. Het zal toch niet zo zijn dat ik dat enige beetje wind heb laten schieten?!  Licht nerveuzig check ik de weersvoorspellingen. Ik kan gerust zijn, morgen is er echt dikke wind voorspeld.

Apres Ski

Voordat we gaan slapen, gaan we nog even de kroeg in. Feldberg is een piepklein dorpje, maar met een zeer actieve apres-ski scene. Al aan het eind van de middag zitten de terrassen stampvol en na het eten verzamelt iedereen zich in de enige kroeg waar ook gedanst wordt. Het is een hilarische toestand. Overal staan mensen te springen op populaire housedeuntjes. Al snel sta ik ook op de tafel en krijg een maffe bril van Rimmert Berlijn. Bram, Paul en Ben hebben zich helemaal uitgedost en de ene na de andere bierpul wordt aangevoerd. Dit feesten gaat door tot in de vroege uurtjes, maar Marco en ik willen morgen nog energie hebben om te knallen en gaan op tijd naar bed. En dat blijkt een slim idee.

Snowkiten

Al bij het ontbijt zie ik dat deze dag de weersvoorspellingen uitkomen. De wind blaast door de vallei en er stuift poeder door de lucht dat van de takken afgeblazen wordt. Een ouderwets gevoel van spanning neemt bezit van me. Zou het moeilijk zijn, snowkiten? Kan ik het wel? Eenmaal op de berg waait het nog harder. Een beetje opgewonden pomp ik mijn tien meter Ozone C-4 op. Zou die niet te groot zijn? De verhalen over opwaartse wind en turbulentie spoken door mijn hoofd. Zodra mijn kite in de lucht hangt is het over. Het gaat prima, ik heb me zorgen gemaakt om niks. Mijn vertrouwde C-4 laat me niet in de steek. Ik snowkite weg. In het dal waar je doorheen snowkite om op de andere berg te komen, valt de wind bijna weg. Het is keihard werken om de berg op te komen. Je moet je kite constant laten loopen, totdat de wind weer terug komt. Vanaf dat punt is het weer easy going. Op de andere heling is wind constanter en ik maak mijn eerste sprongen. Opeens gebeurt het, ik ga hoger en hoger en hang achterste voren. Shit! Spannend! Ik moet terug naar de grond… maar hoe? Echt door een kiteloop? Er zit niets anders op, ik maak in gedachten een schietgebedje en loop mijn kite. Het valt reuze mee, ik heb een zachte landing half op mijn bil en ben weer veilig op de grond. Iedereen vermaakt zich prima. Al staan er ook een paar feestbeesten wat witjes weggetrokken aan de kant te kijken. Die zijn na één rondje kapot. Snowkiten is inderdaad af en toe hard werken. Matthijs overdreef niet toen hij vertelde dat het zweet binnen no-time op je rug staat. De drie dagen zijn omgevlogen. Het was een top ervaring, heerlijk om lekker los te gaan in dit wittewonderland en een aanrader voor alle thuisblijvers deze winter. Feldberg ligt op ongeveer 700 kilometer vanaf Leiden in het Zwarte Woud.

Tekst: Marije den Breems