In de laatste Access is de poster van Hannah niet goed door de drukker heen gekomen. Als je geen held bent met schaar en plakband om de poster zelf weer in de goede volgorde te zetten hebben we hier voor je de poster nogmaals die je als bureaubladachtergrond kunt gebruiken. Of wellicht zelf op je printer uit kan draaien. Hieronder nogmaals het interview wat we met Hannah Whiteley hadden op het KBO in Noordwijk.

Niet alleen als ze over het strand loopt, maar ook als ze op het water staat draaien alle hoofden de kant op van deze negentienjarige blondine. Ze draait kiteloops waar de meeste mannen nog steeds bang van zijn. Haar eerste kiteloop was toen ze tien jaar oud was. Al was deze onbedoeld en de reden dat ze pas vijf jaar later verder ging met de sport. En gelukkig maar, want anders had dit talent haar roeping gemist. Op het Kite Board Open in Noordwijk ontmoet Access tweevoudig Engels kampioen kiteboarden Hannah Whiteley.

Je trekt kiteloops alsof het backrolls zijn. Volgens mij kiteboard je al een tijdje?

Nee en ja. Ik kiteboard ‘pas’ sinds 2007. Op vijftienjarige leeftijd ben ik echt begonnen, maar er gaat nog een verhaal aan vooraf. Het had zoveel eerder voor mij kunnen beginnen.

Dat moet je even uitleggen.

Mijn vader was de eerste kiteboarder in Noordwest-Engeland, omgeving Blackpool. Hij was al een windsurfer en ik was dus altijd aan het water te vinden. We hebben het over het jaar 2000. Hij wilde zijn nieuwe sport met mij delen en besloot mij les te geven. Ik was tien en hij was op zoek naar een manier om mij het te leren. Hij dacht een methode te hebben gevonden. Terwijl ik met mijn handjes de bar vasthield had mijn vader mij vast bij mijn voeten. Het idee was dat als hij aan mijn rechterbeen zou trekken ik naar rechts zou sturen en als hij aan mijn linkerbeen zou trekken ik naar links zou sturen. Je raadt het al. Een recept voor een ongeluk. Toen mijn vader aan mijn rechterbeen trok ging ik automatische compenseren door keihard aan de linkerkant van de bar te trekken. Het was strandweer en een vol strand met badgasten was getuige van het schouwspel. Daar gingen mijn vader en ik achter een loopende kite aan.

En toen was je bang geworden?

Je zou het denken, maar dat was niet de reden dat ik op mijn tiende niet door ging met kiteboarden. Mijn vader en ik gaven het niet op en gingen er weer voor. De drang om het te leren was bij mij nog niet weg. Maar dat veranderde toen ik tijdens een les van mijn vader weer een paar klappers maakte. En ditmaal wat heftiger. Bij ons heb je houten golfbrekers in het water liggen en ik pakte er een paar mee met mijn kin, totdat er iemand mij vastpakte en zo ervoor zorgde dat ik stopte. Het kite-avontuur was over voor mij.

Ik zie de littekens nog onder je kin staan inderdaad. Ben je niet boos op je vader?

Vijf jaar later was ik wel boos. Mijn vader had inmiddels aan zijn didactiek gewerkt en zodoende durfde ik het weer aan om te gaan lessen. Toen kreeg ik het te pakken en dacht: ik heb tot nu toe een epische sport gemist. Als ik op mijn tiende niet van die klappers had gemaakt was ik nu waarschijnlijk een stuk verder geweest in de sport. Gelukkig pikte ik de sport snel op en al in mijn eerste jaar begon ik mee te doen aan wedstrijden.

In je eerste jaar competitie? Kon je meteen al wat tricks dan?

Dat is het dus. Ik kon werkelijk waar niks meer dan kleine pop-jumps. Ik kwam amper een meter boven het water uit. Ik werd dan ook genadeloos laatste tijdens mijn eerste wedstrijd. In Engeland heb je meerdere tourstops voor het Engels kampioenschap. En na mijn eerste wedstrijd had ik er zo de balen in dat ik begon met het trainen van tricks. Ik was vijftien en was vastberaden er meer uit te halen. Gelukkig ging de tweede tourstop niet door vanwege gebrek aan wind. Op de derde tourstop had ik inmiddels een trickrepertoire opgebouwd. Ik wist zeven verschillende tricks in een heat te landen en won de tourstop. Sindsdien werd ik elke keer eerste. In Engeland heb je een amateurklasse en een pro-klasse. Na dat eerste jaar amateurklasse was ik klaar voor de pro-klasse.

Dat is nog eens progressie. Hoe ging het in de pro-klasse?

Daar vond ik weer tegenstand. Het was stuivertje wisselen met Helen Thompson om de eerste plek. In de laatste beslissende wedstrijd stond ik helaas underpowered en ging Helen er met de titel vandoor. We hebben het over 2008. Het was mijn tweede jaar kiteboarden. Het jaar daarna wist ik wel de hele tour te winnen. In 2010 ontmoette ik het team van Wainman Hawaii in Engeland en na het proberen van de kites was ik om. Vooral de Boss (12 meter) en de Gypsy (7 meter) vind ik fijn. Ik vaar eigenlijk nooit kleiner. Hetzelfde jaar wist ik ook het Engels kampioenschap wederom op mijn naam te schrijven. Dit jaar ga ik voor de hattrick.

Verder nog dromen?

Ik zou graag het snelheidsrecord voor de dames op mijn naam zetten. Het gaat om enorme snelheden, maar ik ben niet bang om te vallen.

 

Fotografie: Ian Edmondson –  Expix.co.uk

Interview: Stefan van der Kamp